Vorige week was het dan zover…
Na precies 23,5 jaar was dit mijn laatste werkdag in het Albert Schweitzer Ziekenhuis.
23,5 jaar lang zorgde ik voor vele patiënten.
Daar lag mijn hart, zorgen voor andere mensen. Daar was ik goed in.
Van kleins af aan heb ik geleerd voor anderen te zorgen. Dat zat in mijn genen dacht ik. Ik wist dan ook al heel jong dat ik verpleegkundige wilde worden. Maar was dat ook echt wat bij mij paste?
Of paste het zo goed bij me omdat het binnen mijn comfortzone viel?
Het mooie van voor andere mensen zorgen is dat je dan niet zo goed voor jezelf hoeft te zorgen.
Want dat is iets wat ik niet zo goed kan. Dat is eng!
Toch is dat wat ik de laatste jaren steeds meer ben gaan doen.
Ik ben ik 2016 begonnen met een opleiding tot Kinesioloog. Daar ging een wereld voor me open.
Luisteren naar je lichaam, naar wat die je heeft te vertellen.
Dat was niet zorgen voor anderen. Sterker nog, ik merkte dat ik daardoor mezelf flink voorbijliep!
Dat voelt niet fijn, en ik begon steeds meer te beseffen dat ik eerst voor mezelf mocht gaan zorgen. Mocht gaan doen wat bij mij past.
Ergens wist is toen al dat ik niet zo goed meer in het jasje van verpleegkundige paste. Want die jas gaf me zekerheid. Een goede baan.
Maar het gaf me ook veel stress door steeds weer over mijn grenzen heen te gaan.
Tot vorig jaar.
Ik was al veel bezig die grenzen aan te gaan geven, alleen besloot mijn lichaam toen, dat het echt klaar was. Een burnout volgde.
Een periode waarin ik nog meer naar mijn lichaam ben gaan luisteren.
En wat heb ik toen geleerd?
Wat wil ik nou eigenlijk? Daar had ik geen idee van. Dat was een hele nieuwe vraag.
Ik begin daar steeds vaker wel een antwoord op te krijgen.
Qua werk gaf me dat ook steeds meer inzicht.
Die baan geeft me zeker zekerheid, en dat is dat ik daar niet meer blij word.
Ik wil niet meer zorgen voor mensen, ik wil voor mezelf gaan zorgen!
Ik wil weer in mijn kracht gaan staan. Het leven leven, in plaats van geleefd worden.
Dat is waar ik andere mensen ook in wil begeleiden. Ik wil dat ook zij in hun kracht gaan staan.
Weer gaan doen wat bij ze past.
Door de signalen van hun lichaam serieus te nemen en te gaan leven.
Precies dat wat ik ben gaan leren sinds ik met die opleiding tot Kinesioloog ben begonnen.
Dat heeft voor mij de deur geopend.
Dank je wel Albert Schweitzer Ziekenhuis, voor alles wat ik bij jullie heb mogen leren!
Hallo Kinesiologiepraktijk Bodytalks!
Ga jij ook steeds over je eigen grenzen?
Ben je uitgeput en het contact met jezelf kwijt en wil je weer léven in plaats van geleefd worden?
Dan zou ik je graag begeleiden.
Welkom bij Kinesiologiepraktijk Bodytalks. Plan een kennismaking via contact
_______________________________________________________________________________________________________________________________
Een lang gekoesterde wens gaat in vervulling…
We zijn begonnen met de bouw van mijn eigen praktijkruimte aan huis!
De fundering is aangelegd. Wat ziet dat er al solide uit zeg!
Hoe zit het met jouw fundering? Hoe was jouw jeugd?
Was dat een plezierige periode? Of was het misschien een periode waarin je het moeilijk hebt gehad, of nog steeds hebt?
Zeker als die periode in je leven niet zo fijn/makkelijk is geweest kan dat van grote invloed zijn op je verdere leven.
Het bepaald vaak je doel in het leven.
Ben je benieuwd naar wat die vervelende tijd je hebt gebracht/gaat brengen of wil je de blokkades opruimen die er door die periode zijn ontstaan?
Dan is kinesiologie een mooie tool om dit te ontdekken.
Met kinesiologie kan je, wat onbewust leeft in je lichaam, bewust maken.
Je kunt zien wat er onbewust dwars zit, en kan je er mee aan de slag.
Zo kan je werken aan je eigen “fundering”.
Wat is er mooier dan de dingen die je dwars zitten, los te kunnen laten of om te kunnen zetten naar iets positiefs?
Ik help je er graag mee op weg!